Την καταστροφή που του φέραμε, μας την επιστρέφει ως καλοσύνη.

Το φυσικό του περιβάλλον, το μέρος που ζει, του το καταστρέψαμε. Όχι αυτού του συγκεκριμένου ουρακοτάγκου, αλλά του είδους του συνολικά. Τα τροπικά δάση είναι τα μέρη όπου ζούσε και κρυβόταν από τους εχθρούς και δημιουργούσε κοινότητες. Όταν όμως οι άνθρωποι τα αποψίλωσαν, ιδίως στην Ινδονησία, για να φτιάξουν καλλιέργειες με φοινικόδεντρα για να παίρνουν το φοινικέλαιο, τότε ο ουρακοτάγκος βρέθηκε άστεγος και υπό τεράστια απειλή.

Αυτά τα ζώα θέλουν περίπου 20-30 χρόνια για να προσαρμοστούν σε ένα νέο περιβάλλον, οπότε κατανοεί κανείς ότι για να μπορέσει να ανθίσει ξανά μια περιοχή σε ουρακοτάγκους, θα έχουν αλλάξει τόσα πολλά που μπορεί να μην υπάρχει πια χρόνος επιστροφής.

Κι όμως, αυτό το είδος με το οποίο μοιραζόμαστε τόσα πολλά, έδειξε στον άνθρωπο την ποιότητα του και την ευγένεια της φύσης.

Μόλις είδε έναν άντρα σε μια λίμνη γεμάτη με λάσπες, έσπευσε να του απλώσει το χέρι για να τον τραβήξει προς τα έξω. Ο συγκεκριμένος άντρας είναι φύλακας στο πάρκο προστασίας στο Βόρνεο της Ινδονησίας που είναι ο ουρακοτάγκος και βούτηξε στη λίμνη για να απομακρύνει ένα φίδι που του είπαν ότι βρίσκεται εκεί.

Ο ουρακοτάγκος όμως θεώρησε πως είχε εγκλωβιστεί εκεί και του έτεινε χείρα βοηθείας.

«Κάποιος του είπε ότι υπήρχε φίδι στο ποτάμι. Ο φύλακας πήγε εκεί και καθάρισε τους θάμνους. Όμως ένας ουρακοτάγκος παρακολουθούσε τι έκανε και στην συνέχεια ήρθε πιο κοντά και έδωσε το χέρι του. Ο φύλακας απλώς απομακρύνθηκε και όταν ρώτησα γιατί είπε «Είναι ένα άγριο ζώο, όμως τα προστατεύουμε»».

Φυσικά η φωτογραφία έκανε αμέσως τον γύρο του κόσμου και το μήνυμα είναι αρκετά σαφές.

Πηγή φωτογραφίας: Pexels.com

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here